Merhaba Hemenbaskiya ziyaretçileri! Günümüzün konusu: “Sjögren tedavi edilmezse ne olur”. Hazırsanız başlayalım!
O Günün Başlangıcı
Sabah uyandığımda boğazımda tuhaf bir kuruluk hissettim. Sanki tüm gece boyunca hiç su içmemişim gibi, dudaklarım çatlamış ve yutkunmak neredeyse acı vericiydi. Kayseri’deki küçük odamın penceresinden bakarken güneş henüz doğuyordu ve ben o parlak ışığın bile bana yetmediğini fark ettim. Günlüklerime not düşmeyi severim, ama o sabah elim kaleme gitmedi; çünkü sadece nefes almak bile zor geliyordu.
Kahvaltıya oturduğumda annem endişeyle bana baktı. “Ne oldu, canım? Sesin değişmiş,” dedi. Ben de zor bir tebessümle “Sadece boğazım kurudu, sorun değil,” diyebildim. Ama içimdeki korku büyüyordu. Bu basit kuruluk hissi, benim için daha büyük bir sorunun habercisi gibiydi ve bunu kimseye itiraf etmek istemiyordum.
İlk Farkındalık
O hafta işlerim normal akışında devam ediyordu ama ben kendimi giderek daha yorgun hissediyordum. Günlük yazarken elim sürekli duruyordu; kağıt üzerinde kelimeler donmuş gibi. Kendi kendime düşündüm: “Acaba bu sadece yorgunluk mu, yoksa daha ciddi bir şey mi?” Ama ben, duygusal biri olarak, genellikle hislerimi bastırır ve günlüklerime dökerdim; bu sefer ise kelimeler bile yetersizdi.
İlk fark ettiğim şey gözlerimdi. Sabahları aynaya baktığımda, gözlerimin sürekli kuru ve yanıyormuş gibi hissettiğini gördüm. Lens takmak bile imkânsızdı. Arkadaşlarımla buluştuğumda kahve içerken bile gözlerimi kırpıştırmak zor geliyordu; sosyal hayatımda da bir engel oluşmaya başlamıştı.
İçsel Çatışma
Bir gün otobüse binerken yanımda yaşlı bir kadın vardı. Onun da gözlerinde benzer bir kuruluk vardı ve yüzündeki kırışıklıklar, hayatının ne kadar zor geçtiğini anlatıyor gibiydi. O an kendimi onun yerine koydum ve korkum büyüdü: Eğer benim durumum tedavi edilmezse, gözlerim, ağzım, hatta tüm vücudumun bu kurulukla başa çıkması zorlaşacak.
O akşam günlüklerime döndüm. Ellerim titriyordu, kelimelerime duyduğum güven azalmıştı. “Belki de bu, sadece sabır gerektiren bir süreçtir,” diye yazdım ama kalbim buna inanmıyordu. İçimde bir boşluk oluşmuştu; hem fiziksel hem de duygusal olarak tükeniyordum.
Yavaş Yavaş Gelen Gerçeklik
Günler geçtikçe, fark ettim ki bu sadece boğaz ve göz kuruluğu değil. Dişlerim daha hassas, yemek yemek daha zahmetli bir hâl aldı. Arkadaşlarımla dışarı çıkarken çikolatayı ısırmak bile acı veriyordu. Bu, beni hem hayal kırıklığına uğrattı hem de küçük anlarda bile ne kadar kırılgan olduğumu gösterdi.
Bir gün kütüphanede ders çalışırken notlarımı karıştırdım ve gözlerimin yavaş yavaş bulanıklaştığını fark ettim. O an korkum doruğa ulaştı. Eğer tedavi edilmezse, sadece günlük sıkıntılarla değil, uzun vadede sağlığımı ciddi şekilde kaybedebilirim. Bu düşünce beni hem dehşete düşürdü hem de motive etti: Bir şeyler yapmak zorundaydım.
Umut ve Kabullenme
Bir hafta sonra annemle doktora gittik. Doktor, Sjögren sendromu olabileceğimi söyledi ve tedavinin ihmal edilmemesi gerektiğini anlattı. İçimden bir rahatlama ve korku karışımı hissettim. Bir yandan, belirsizlik artık somut bir plana dönüşmüştü; diğer yandan, hastalığın ciddiyeti karşısında hala titriyordum.
Eve döndüğümde günlüklerimi açtım ve uzun uzun yazdım. “Belki de artık hislerimi saklamamalıyım,” dedim kendi kendime. Her kuruluk, her acı, her hayal kırıklığı artık sadece birer satır değil, benim gerçekliğimdi. Ve bu gerçekle başa çıkmak, hislerimi ifade etmekle başlıyordu.
Hayatın Küçük Anları
Tedavi süreci başladıktan sonra bile hayatım kolaylaşmadı; ama artık korkuyla baş başa değildim. Kahvemi içerken, dudaklarımın acı verdiğini hissettiğimde, bunu günlüklerime yazabiliyordum. Arkadaşlarımla buluştuğumda gözlerimin yanması hâlâ rahatsız ediciydi ama artık yalnız hissetmiyordum.
En önemlisi, duygularımı saklamamayı öğrendim. Hayatın küçük anlarında bile heyecan, umut ve hayal kırıklığını doğrudan yaşayabiliyordum. Kuruluk ve yorgunluk, bana acı verse de bana kendimi tanıma fırsatı verdi. Her gün, her not, her göz kırpması, benim hikâyemin bir parçasıydı.
Sonuç
Sjögren tedavi edilmezse, hayat yavaş yavaş zorluklarla dolabilir. Ama tedavi süreciyle birlikte, zorlukları fark etmek ve onlarla başa çıkmak mümkün. Kayseri’nin sokaklarında yürürken, güneşin yüzüme vurmasıyla birlikte, kuruluğun ve yorgunluğun bile hayatın doğal bir parçası olduğunu hissedebiliyorum. Duygularımı saklamadan yazmak, bu süreci anlamlandırmamı sağlıyor. Ve en önemlisi, her acı, her hayal kırıklığı, bir umut ışığıyla birlikte geliyor.